علامه حلی و بوسه بر خاک پای امام زمان (عج)

علامه حلی، هر هفته از حله با پای پیاده به سوی کربلا راه می افتاد تا فضیلت زیارت امام حسین علیه السلام را در شب جمعه درک نماید. آن بزرگوار، طی سفری از حله به کربلا، به محضر نورانی امام عصرعجل الله تعلی فرجه می رسند، اما، حضرت را نمی شناسند. در طول مسیر، عصا از دست علامه به زمین می افتد.


علامه حلی، از رجال برجسته و علمای بزرگوار شیعه، کسی است که درباره اش نوشته اند: « در حالی که کودک بود، به درجه اجتهاد رسید و مردم منتظر بودند که به تکلیف برسد تا از او تقلید نمایند.»

علامه حلی، هر هفته از حله با پای پیاده به سوی کربلا راه می افتاد تا فضیلت زیارت امام حسین علیه السلام را در شب جمعه درک نماید. آن بزرگوار، طی سفری از حله به کربلا، به محضر نورانی امام عصرعجل الله تعلی فرجه می رسند، اما، حضرت را نمی شناسند. در طول مسیر، عصا از دست علامه به زمین می افتد. امام زمان ارواحنا فداء خم می شوند، عصای علامه را برمی دارند و به دست ایشان می دهند. در همین هنگام سوالی در ذهن علامه القا می شود و از محضر امام علیه السلام می پرسد:

- آیا در این عصر و زمان که غیبت کبراست، می توان حضرت صاحب الامر عجل الله تعای فرجه را دید یا نه؟

حضرت در پاسخ علامه می فرمایند:

- چگونه صاحب الزمان را نمی توان دید و حال آن که دست او هم اکنون در دست توست؟!

به محض این که علامه این پاسخ را می شنود، بی اختیار خود را به زمین می اندازد تا پای مبارک حضرت را ببوسد که در این هنگام از کثرت شوق مدهوش می شود .

------------------------------------

www.fetrat.com/WFM_Readable.aspx?FLD_ID=573

داستان تاجر و چهار زنش...

روزی روزگاری تاجر ثروتمندی بود که 4 زن داشت 

 زن چهارم را از همه بیشتر دوست داشت و او را مدام با جواهرات گران قیمت و غذاهای خوشمزه  پذیرایی می کرد.

بسیار مراقبش بود و تنها بهترین چیزها را به او می داد.

زن سومش را هم خیلی دوست داشت و به او افتخار میکرد . پیش دوستهایش اورا برای جلوه گری می برد گرچه واهمه شدیدی داشت که روزی او با مردی دیگر برود و تنهایش بگذارد واقعیت این است که او زن دومش را هم بسیار دوست می داشت . او زنی بسیار مهربان بود که دائما نگران و مراقب مرد بود . مرد در هر مشکلی به او پناه می برد و او نیز به تاجر کمک می کرد تا گره کارش را بگشاید و از مخمصه بیرون بیاید.

اما زن اول مرد ، زنی بسیار وفادار و توانا که در حقیقت عامل اصلی ثروتمند شدن او و موفق بودنش در زندگی بود ، اصلا مورد توجه مرد نبود . با اینکه از صمیم قلب عاشق شوهرش بود اما مرد تاجر به ندرت وجود او را در خانه ای که تمام کارهایش با او بود حس می کرد و تقریبا هیچ توجهی به او نداشت.

روزی مرد احساس مریضی کرد و قبل از آنکه دیر شود فهمید که به زودی خواهد مرد. به دارایی زیاد و زندگی مرفه

خود اندیشید و با خود گفت :

" من اکنون 4 زن دارم ، اما اگر بمیرم دیگر هیچ کسی را نخواهم داشت ، چه تنها و بیچاره  خواهم شد !" بنابرین تصمیم گرفت با زنانش حرف بزند و برای تنهاییش فکری بکند .

 اول از همه سراغ زن چهارم رفت و گفت :

" من تورا از همه بیشتر دوست دارم و از همه بیشتر به تو توجه کرده ام و انواع راحتی ها را برایت فراهم آورده ام ، حالا در برابر این همه محبت من آیا در مرگ با من  همراه می شوی تا تنها نمانم؟" زن به سرعت گفت :" هرگز" همین یک کلمه و مرد را رها کرد.

ناچاربا قلبی که به شدت شکسته بود  نزد زن سوم رفت و گفت :

" من در زندگی ترا بسیار دوست داشتم آیا در این سفر همراه من خواهی آمد؟"

زن گفت :" البته که نه! زندگی در اینجا بسیار خوب است . تازه من بعد از تو می خواهم دوباره ازدواج کنم و بیشتر خوش باشم " قلب مرد یخ کرد.

مرد تاجر به زن دوم رو آورد و گفت :

" تو همیشه به من کمک کرده ای . این بار هم به کمکت نیاز شدیدی دارم شاید از همیشه بیشتر ، می توانی

در مرگ همراه من باشی؟"

زن گفت :" این بار با دفعات دیگر فرق دارد . من نهایتا می توانم تا گورستان همراه جسم بی جان تو بیایم اما در مرگ ،...متاسفم!" گویی صاعقه ای به قلب مرد آتش زد.

در همین حین صدایی او را به خود آورد :

" من با تو می مانم ، هرجا که بروی" تاجر نگاهش کرد ، زن اول بود که پوست و استخوان شده بود ، انگار سوء تغذیه بیمارش کرده باشد .غم سراسر وجودش را تیره و ناخوش  کرده بود و هیچ زیبایی و نشاطی برایش باقی نمانده بود . تاجر سرش را به زیر انداخت و آرام گفت :" باید آن روزهایی که می توانستم به تو توجه میکردم و مراقبت بودم ..."

در حقیقت همه ما چهار زن داریم !

الف : زن چهارم که بدن ماست . مهم نیست چقدر زمان و پول صرف زیبا کردن او بکنی وقت مرگ ، اول از همه او ترا ترک می کند.

ب: زن سوم که دارایی های ماست . هرچقدر هم برایت عزیز باشند وقتی بمیری به دست دیگران خواهد افتاد.

ج : زن دوم که خانواده و دوستان ما هستند . هر چقدر هم صمیمی و عزیز باشند ، وقت مردن نهایتا تا سر مزارت کنارت خواهند ماند.

د: زن اول که روح ماست. غالبا به آن بی توجهیم و تمام وقت خود را صرف تن و پول و دوست می کنیم . او ضامن توانمندی های ماست اما ما ضعیف و درمانده رهایش کرده ایم تا روزی که قرار است همراه ما باشد اما دیگر هیچ قدرت و توانی برایش باقی نمانده است.

منبع : وبلاگ بگیر دست مرا سردم است یازهرا

قرق حمام

راه و روش جبارانه خلفاء اموی و بعد از آنها خلفاء عباسی ، در ساير طبقات مردم اثر كرده بود . مردم تدريجا راه و رسمی كه اسلام برای زندگی و معاشرت معين كرده بود از ياد می‏بردند ، سيرت و رفتار ساده و برادرانه‏ رسول اكرم ( ص ) و علی مرتضی ( ع ) ونيكان اصحابه از خاطرها محو می‏شد .
مردم آنچنان به راه و روش جبارانه خلفاء خو گرفته بودند كه كم كم احساس‏ زشتی هم نسبت به آن نمی‏كردند .
امام صادق ( ع ) روزی خواست به حمام برود ، صاحب حمام طبق سنت و عادت معمول كه در مورد محترمين و شخصيتها رايج شده بود عرض كرد :

" اجازه بده حمام را برايت قرق كنم " .
- " نه لازم نيست " .
- " چرا ؟ ! "
- " مؤمن سبك بارتر از اين حرفها است "

منبع : داستان راستان جلد دوم

                                                     يك اندرز

مردی با اصرار بسيار از رسول اكرم يك جمله به عنوان اندرز خواست .

رسول اكرم به او فرمود :

" اگر بگويم به كار می‏بندی ؟ "

- " بلی يا رسول الله ! "

" اگر بگويم به كار می‏بندی ؟ "

- " بلی يا رسول الله ! "

- " اگر بگويم به كار می‏بندی ؟ "

- " بلی يا رسول الله ! "

رسول اكرم بعد از اينكه سه بار از او قول گرفت و او را متوجه اهميت‏ مطلبی كه می‏خواهد بگويد كرد ، به او فرمود :

" هرگاه تصميم به كاری گرفتی ، اول در اثر و نتيجه و عاقبت آن كار فكر كن و بينديش ، اگر ديدی نتيجه و عاقبتش‏ صحيح است آن را دنبال كن و اگر عاقبتش گمراهی و تباهی است از تصميم‏ خود صرف نظر كن ".

داستان راستان جلد دوم داستان يك اندرز استاد مرتضي مطهري

داستان واقعی از مجازات هتاکان به قرآن 

داستان واقعی از مجازات هتاکان به قرآن

قرآن برترین کتاب آسمانی ومعجزه جاوید پیامبر گرامی اسلام است که توهین به آن بی پاسخ نخواهد ماند نوشتار زیر به ماجرایی در این باره می پردازد که چند سال پیش رخ داده است :

 نشریه اردنی شیحان در تاریخ ششم دسامبر 1999 در بخش خبری خود اقدام به نشر بخشی از سخنان عبدالمنعم ابوزنط از نمایندگان اسلام گرای اردن نمود که در مسجد مصعب بن عمیر در استان مادبا در رابطه با علت وقوع زلزله در ترکیه ایراد کرده بود .

عبدالمنعم دراین گفتگو به نقل از یکی از افسران مسلمان ترکیه که از حادثه زلزله جان سالم بدر برده است اعلام کرد :

در مراسمی که به مناسبت بازنشستگی گروهی از نظامیان عالی رتبه ترکیه ای از پایگاههای دریایی این کشور برپا گردید تعدادی از نظامیان عالی رتبه اسرائیل و امریکا یی به همراه یک گروه از خوانندگان و نوازندگان مشهور اسرائیلی در مجلس حضور یافته بودند در اثناء این مراسم یکی از ژنرال های ارتش ترکیه از یکی از سرهنگ های حاضر در جلسه در خواست قرآن کرد .سرهنگ پس از آوردن یک جلد کلام الله مجید به دستور ژنرال ترکیه مکلف به خواندن آیاتی از قرآن شد .سرهنگ در آن جلسه شروع به تلاوت آیاتی کرد سپس ژنرال ترکیه ای از او خواست تا به تفسیر آیات قرائت شده بپردازد که در این میان سرهنگ به دلیل عدم آشنایی با معارف و معانی کلام وحی ، از ترجمه و تفسیر آیات مزبور عذر خواهی کرد .

در این هنگام ژنرال ترکیه ای با عصبانیت ار حالی که نعره می زد : کجاست کسی که قرآن را نازل کرده و در کتابش گفته : ما قرآن را فرستادیم و ما آن را محافظت خواهیم کرد بیاید واز کتابش دفاع کند ؟

قرآن را از سرهنگ گرفته و شروع به پاره کردن صفحات و اوراق آن کرده و آن را زیر پای رقاصه های حاضر در مجلس ریخت .

ابوزنط در ادامه این گفتگو اظهار داشت : سرهنگ حاضر در این جلسه در این هنگام دچارترس و اضطراب شدید شد و از مجلس بیرون رفت و خود را به بیرون پایگاه نظامی رساند .

این سرهنگ در توصیف آن واقعه وحشتناک می گوید :

ناگهان نور شدید قرمز رنگی را مشاهده کردم که تمام فضای منطقه را فرا گرفته و در یک لحظه دریا شکافته شد و همراه با انفجاری شدید شعله های آتش به سوی آسمان زبانه کشید و لحظاتی بعد از زلزله شدید منطقه را فرا گرفت .

اما نکته قابل توجه و تامل تر این است که گروههای تفحص و تجسس آمریکا ،اسرائیل و ترکیه ای نتوانستند اثری از بقایای اجساد نظامیان خود از این پایگاه نظامی بیابند .

در پایان این گفتگوشیخ ابو زنط  در توصیف این سرهنگ ترکیه ای که از این عذاب الهی جان سالم بدر برده  می گوید :

سرهنگ مذکور که دارای تحصیلات عالی می باشد به جهت حفظ جان خود ورعایت مسائل امنیتی و ترس از حکومت لائیک ها حاضر به معرفی خود در محافل عمومی نشده است در عین حال افراد مطلعی که در این پایگاه رفت آمد داشته اند می گویند :

تعداد نیروهای حاضر در این پایگاه اعم از سربازان ، گارد حفاظت ، فرماندهان و گروههای رقاصه حدود سه هزار نفر بوده اند که تمامی آنها در میان شعله های عذاب سهمناک الهی معدوم شده اند .

شیخ ابو زنط سخنان خود را با قرائت آیه از کلام وحی به پایان برد که فرمود :

(( واذا اردنا ان نهلک قریة امرنا مترفیها ففسقوا فیها فحق علیها القول فدمرناها تدمیرا ))

هنگامی که مابخواهیم ساکنان شهری را به هلاکت برسانیم  به سر مستان از پول و مقام وشهرت آنان امر می کنیم که به فسق و فجور بپردازند آنگاه عذاب الهی محقق می شود که آن شهر را در هم می پیچیم ( اسراء 16 )

منبع هفته نامه پرتو سخن به نقل از سایت تبیان

مسيحي و زره علي " ع "

در زمان خلافت علي - عليه‏السلام - در كوفه ، زره آن حضرت گم شد . پس‏ از چندي در نزديك مرد مسيحي پيدا شد . علي او را به محضر قاضي برد ، و اقامه دعوي كرد كه : " اين زره از آن من است ، نه آن را فروخته‏ام و نه‏ به كسي بخشيده‏ام . و اكنون آن را در نزد اين مرد يافته‏ام " . قاضي به‏ مسيحي گفت : " خليفه ادعاي خود را اظهار كرد ، تو چه مي‏گويي ؟ " او گفت : " اين زره مال خود من است ، و در عين حال گفته مقام خلافت را تكذيب نمي‏كنم ( ممكن است خليفه اشتباه كرده باشد ) . " . قاضي رو كرد به علي و گفت : " تو مدعي هستي و اين شخص منكر است ، عليهذا بر تو است كه شاهد برمدعاي خود بياوري " . علي خنديد و فرمود : " قاضي راست مي‏گويد ، اكنون مي‏بايست كه من شاهد بياورم ، ولي من شاهد ندارم ". قاضي روي اين اصل كه مدعي شاهد ندارد ، به نفع مسيحي حكم كرد ، و او هم‏ زره را برداشت و روان شد . ولي مرد مسيحي كه خود بهتر مي‏دانست كه زره مال كي است ، پس از آنكه‏ چند گامي پيمود وجدانش مرتعش شد و برگشت ، گفت : " اين طرز حكومت و رفتار از نوع رفتارهاي بشر عادي نيست ، از نوع حكومت انبياست " ، و اقرار كرد كه زره از علي است . طولي نكشيد او را ديدند مسلمان شده ، و با شوق و ايمان در زير پرچم علي‏ در جنگ نهروان مي‏جنگد .

داستان راستان جلد اول ص 34

امام صادق و گروهی از متصوفه

سفيان ثوری ( 1 ) كه در مدينه می‏زيست ، بر امام صادق وارد شد . امام‏ را ديد جامعه‏ای سپيد و بسيار لطيف انند پرده نازكی كه ميان سفيده تخم مرغ و پوست آن است و آن دو را از هم جدا می‏سازد - پوشيده است . به‏ عنوان اعتراض گفت : " اين جامه سزاوار تو نيست . تو نمی‏بايست خود را به زيورهای دنيا آلوده سازی ، از تو انتظار می‏رود كه زهد بورزی و تقوی‏ داشته باشی وخود را از دنيا دور نگهداری " .
امام : " می‏خواهم سخنی به تو بگويم ، خوب گوش كن كه از برای دنيا و آخرت تو مفيد است . اگر راستی اشتباه كرده‏ای و حقيقت نظر دين اسلام را درباره اين موضوع نمی‏دانی ، سخن من برای تو بسيار سودمند خواهد بود . اما اگر منظورت اين است كه در اسلام بدعتی بگذاری و حقايق را منحرف و وارونه سازی ، مطلب ديگری است . و اين سخنان به تو سودی نخواهد داد . ممكن است تو وضع ساده و فقيرانه رسول خدا و صحابه آن حضرت را در آن زمان ، پيش خود مجسم سازی و فكر كنی كه يك نوع تكليف و وظيفه‏ای برای همه مسلمين تا روز قيامت هست‏ كه عين آن وضع را نمونه قرار دهند ، و هميشه فقيرانه زندگی كنند . اما من‏ به تو بگويم كه رسول خدا در زمانی و محيطی بود كه فقر و سختی و تنگدستی‏ بر آن مستولی بود . عموم مردم از داشتن لوازم اوليه زندگی محروم بودند .
وضع خاص زندگی رسول اكرم و صحابه آن حضرت مربوط به وضع عمومی آن روزگار بود . ولی اگر در عصری و روزگاری وسائل زندگی فراهم شد ، و شرائط بهره‏ برداری از موهبتهای الهی موجود گشت ، سزاوارترين مردم برای بهره بردن از آن نعمتها نيكان و صالحانند ، نه فاسقان و بدكاران ، مسلمانانند نه‏ كافران .
" تو چه چيز را در من عيب شمردی ؟ ! به خدا قسم من در عين اينكه‏ می‏بينی كه از نعمتها و موهبتهای الهی ستفاده می‏كنم ، از زمانی كه‏به حد رشد و بلوغ رسيده‏ام ، شب و روزی بر من نمی‏گذرد مگر آنكه مراقب‏ هستم كه اگر حقی در مالم پيدا شود فورا آن را به موردش برسانم " .
سفيان نتوانست جواب منطق امام را بدهد ، سرافكنده و شكست خورده‏ بيرون رفت ، و به ياران و هم مسلكان خود پيوست ، و ما جرا را گفت ، آنها تصميم گرفتند كه دسته جمعی بيايند و با امام مباحثه كنند . جمعی به اتفاق آمدند و گفتند : " رفيق ما نتوانست خوب دلائل خودش را ذكر كند ، اكنون ما آمده‏ايم با دلايل روشن خود تو را محكوم سازيم " .
امام : " دليلهای شما چيست ؟ بيان كنيد " .
جمعيت : " دليلهای ما از قرآن است " .
امام : " چه دليلی بهتر از قرآن ؟ بيان كنيد آماده شنيدنم " .
جمعيت : " ما دو آيه از قرآن را دليل بر مدعای خودمان و درستی مسلكی‏ كه اتخاذ كرده‏ايم می‏آوريم ، و همين ما را كافی است . خداوند در قرآن‏ كريم يك جا گروهی از صحابه را اين طور ستايش می‏كند : " در عين اينكه ودشان در تنگدستی و زحمتند ، ديگران را بر خويش مقدم می‏دارند . كسانی كه از صفت بخل محفوظ بمانند ، آنهايند رستگاران " (2)در جای ديگر قرآن می‏گويد : " در عين اينكه بغذا احتياج و علاقه دارند ، آن را به فقير و يتيم و اسير می‏خورانند " (3).
همينكه سخنشان به اينجا رسيد ، يك نفر كه در حاشيه مجلس نشسته بود و به سخنان آنها گوش می‏داد گفت : " آنچه من تاكنون فهميده‏ام اين است كه‏ شما خودتان هم به سخنان خود عقيده نداريد ، شما اين حرفها را وسيله قرار داده‏ايد تا مردم را به مال خودشان بی علاقه كنيد ، تا به شما بدهند و شما عوض آنها بهره‏مند شويد ، لهذا عملا ديده نشده كه شما از غذاهای خوب‏ احتراز و پرهيز داشته باشيد " .
امام : " عجالة اين حرفها را رها كنيد ، اينها فائده ندارد " . بعد رو به جمعيت كرد و فرمود : " اول بگوييد آيا شما كه به قرآن استدلال‏ می‏كنيد ، محكم و متشابه و ناسخ و منسوخ قرآن را تميز می‏دهيد ، يا نه ؟ !
هركس از اين امت كه گمراه شد از همين راه گمراه شد كه ، بدون اينكه‏ اطلاع صحيحی از قرآن داشته باشد به آن تمسك كرد "
 . جمعيت : " البته فی الجمله اطلاعاتی در اين زمينه داريم ، ولی كاملا نه‏ " .
امام : " بدبختی شما هم از همين است . احاديث پيغمبر هم مثل آيات‏ قرآن است ، اطلاع و شناسايی كامل لازم دارد " .
" اما آياتی كه از قرآن خوانديد : اين آيات بر حرمت استفاده از نعمتهای الهی دلالت ندارد . اين آيات مربوط به گذشت و بخشش و ايثار است . قومی را ستايش می‏كند كه در وقت معينی ديگران را بر خودشان مقدم‏ داشتند و مالی را كه بر خودشان حلال بود به ديگران دادند ، و اگر هم‏ نمی‏دادند گناهی و خلافی مرتكب نشده بودند . خداوند به آنان امر نكرده بود كه بايد چنين كنند ، و البته در آن‏ وقت نهی هم نكرده بود كه نكنند ، آنان به حكم عاطفه و احسان ، خودرا در تنگدستی و مضيقه گذاشتند و به ديگران دادند . خداوند به آنان پاداش‏
خواهد داد . پس اين آيات با مدعای شما تطبيق نمی‏كند ، زيرا شما مردم را منع می‏كنيد و ملامت می‏نماييد ، بر اينكه مال خودشان و نعمتهائی كه خداوند به آنها ارزانی داشته استفاده كنند . " آنها آن روز آن طور بذل و بخشش كردند ، ولی بعد در اين زمينه دستور كامل و جامعی از طرف خداوند رسيد ، حدود اين كار را معين كرد . و البته‏ اين دستور كه بعد رسيد ناسخ عمل آنهاست ، ما بايد تابع اين دستور باشيم‏ نه تابع آن عمل .
" خداوند برای اصلاح حال مؤمنين و به واسطه رحمت خاص خويش ، نهی كرد كه شخص ، خود و عائله خود را در مضيقه بگذارد ، و آنچه در كف دارد به‏ ديگران بخشد ، زيرا در ميان عائله شخص ، ضعيفان و خردسالان و پيران‏ فرتوت پيدا می‏شوند كه طاقت تحمل ندارند . اگر بنا شود كه من گرده نانی‏ كه در اختيار دارم انفاق كنم ، عائله من كه عهده‏دار آنها هستم تلف‏ خواهند شد . لهذا رسول اكرم ( ص ) فرمود : " كسی كه چند دانه خرما يا
چند قرص نان ، يا چند دينار دارد و قصد انفاق آنها را دارد ، در درجه‏ اول بر پدر و مادر خود بايد انفاق كند ، و در درجه دوم خودش و زن و فرزندش ، و در درجه سوم خويشاوندان و برادران مؤمنش ، و در درجه چهارم‏
خيرات و مبرات " . اين چهارمی بعد از همه آنهاست . رسول خدا وقتی كه‏ شنيد مردی از انصار مرده و كودكان صغيری از او باقی مانده ، و او دارايی‏ مختصر خود را در راه خدا داده است فرمود : " اگر قبلا به من اطلاع داده‏
بوديد ، نمی‏گذاشتم او را در قبرستان مسلمين دفن كنند . او كودكانی باقی‏ می‏گذارد كه دستشان پيش مردم در از باشد ! "
" پدرم امام باقر برای من نقل كرد كه رسول خدا فرموده است : " هميشه‏ در انفاقات خود از عائله خود شروع كنيد ، به ترتيب نزديكی ، كه‏ هر كه نزديكتر است مقدمتر است " . علاوه برهمه اينها ، در نص قرآن مجيد ، از روش و مسلك شما نهی می‏كند ، آنجا كه می‏فرمايد : " متقين كسانی هستند كه در مقام انفاق و بخشش نه تند روی می‏كنند و نه‏ كند روی ، راه اعتدال و ميانه را پيش می‏گيرند " (4)
در آيات زيادی از قرآن نهی می‏كند از اسراف و تند روی در بذل و بخشش‏ ، همان طور كه از بخل و خست نهی می‏كند ، قرآن برای اين كار حد وسط و ميانه روی را تعيين كرده است ، نه اينكه انسان هر چه دارد به ديگران‏
بخشد ، و خودش تهی دست بماند ، آنگاه دست به دعا بردارد كه خدايا به‏ من روزی بده . خداوند اين چنين دعايی را هرگز مستجاب نمی‏كند ، زيرا پيغمبر اكرم فرمود : خداوند دعای چند دسته را مستجاب نمی‏كند .
الف - كسی كه از خداوند بدی برای پدر و مادر خود بخواهد . ب - كسی كه مالش را به قرض داده از طرف ، شاهد و گواه و سندی‏ نگرفته باشد ، و او مال را خورده است . حالا اين شخص دست به دعا برداشته از خداوند چاره می‏خواهد . البته دعای اين آدم مستجاب نمی‏شود ، زيرا او به دست خودش راه چاره را از بين برده ، و مال خويش را بدون‏ سند و گواه به او داده است .
ج - كسی كه از خداوند دفع شر زنش را بخواهد ، زيرا چاره اين كار در دست خود شخص است ، او می‏تواند اگر واقعا از دست اين زن ناراحت است‏ ، عقد ازدواج را باطلاق فسخ كند .
د - آدمی كه در خانه خود نشسته و دست روی دست گذاشته ، و از خداوند روزی می‏خواهد ، خداوند در جواب اين بنده طمع كار جاهل می‏گويد : " بنده من ! مگر نه اينست كه من راه حركت و جنبش را برای تو باز كرده‏ام ؟ ! مگر نه اينست كه من اعضاء و جوارح صحيح به تو داده‏ام ؟ ! به‏ تو دست و پا و چشم و گوش و عقل داده‏ام كه ببينی و بشنوی و فكر كنی و حركت نمايی و دست بلند كنی ؟ ! در خلقت همه اينها هدف و مقصودی در كار بوده . شكر اين نعمتها به اينست كه تو اينها را به كار واداری . بنابراين من بين تو و خودم حجت را تمام كرده‏ام كه در راه طلب گام برداری ، و دستور مرا راجع به سعی و جنبش اطاعت كنی ، و بار دوش ديگران نباشی . البته اگر با مشيت كلی من سازگار بود ، به تو روزی وافر خواهم داد ، و اگر هم به‏ علل و مصالحی زندگی تو توسعه پيدا نكرد ، البته تو سعی خود را كرده وظيفه‏ خويش را انجام داده‏ای و معذور خواهی بود .
ه - كسی كه خداوند به او مال و ثروت فراوان داده و او با بذل و بخششهای زياد آنها را از بين برده است ، و بعد دست به دعا برداشته كه‏ خدايا به من روزی بده ، خداوند در جواب او می‏گويد :
" مگر من به تو روزی فراوان ندادم ؟ چرا ميانه روی نكردی ؟ ! "
" مگر من دستور نداده بودم كه در بخشش بايد ميانه روی كرد ؟ ! "
" مگر من از بذل و بخششهای بيحساب نهی نكرده بودم ؟ "
و - كسی كه درباره قطع رحم دعا كند ، و از خداوند چيزی بخواهد كه‏ مستلزم قطع رحم است ، ( يا كسی كه قطع رحم كرده بخواهد درباره موضوعی‏ دعا كند.)
" خداوند در قرآن كريم مخصوصا به پيغمبر خويش طرز و روش بخشش را آموخت ، زيرا داستانی واقع شد كه مبلغی طلا پيش پيغمبر بود ، و او می‏خواست آنها را به مصرف فقرا برساند ، و ميل نداشت حتی يكشب آن پول‏ در خانه‏اش بماند ، لهذا در يكروز تمام طلاها را به اين و آن داد . بامداد ديگر سائلی پيدا شد و بااصرار از پيغمبر كمك می‏خواست ، پيغمبر هم چيزی‏ در دست نداشت كه به سائل بدهد ، از اينرو خيلی ناراحت و غمناك شد .
اينجا بود كه آيه قرآن نازل شد ، و دستور كار را داد ، آيه آمد كه : " نه دستهای خود را به گردن خود ببند و نه تمام گشاده داشته باش كه بعد تهيدست بمانی و مورد ملامت فقرا واقع شوی " (5)اينها است احاديثی كه از پيغمبر رسيده ، آيات قرآن هم مضمون اين‏ احاديث را تأييد می‏كند ، و البته كسانی كه اهل قرآن و مؤمن به قرآنند به‏ مضمون آيات قرآن ايمان دارند .
به ابوبكر هنگام مرگ گفته شد راجع به مالت وصيتی بكن ، گفت يك پنجم‏ مالم انفاق شود و باقی متعلق به ورثه باشد ، و يك پنجم كم نيست .
ابوبكر به يك پنجم مال خويش وصيت كرد ، و حال آنكه مريض حق دارد در مرض موت تا يك سوم هم وصيت كند . و اگر می‏دانست بهتر اينست از تمام‏ حق خود استفاده كند ، به يك سوم وصيت می‏كرد . سلمان و ابوذر را كه شما به فضل و تقوی و زهد می‏شناسيد ، سيره و روش‏ آنها هم همين طور بود كه گفتم . سلمان وقتی كه نصيب سالانه خويش را از بيت المال می‏گرفت ، به اندازه‏ يك سال مخارج خود - كه او را به سال ديگر برساند - ذخيره می‏كرد . به او گفتند : " تو با اينهمه زهد و تقوی در فكر ذخيره سال هستی ؟ شايد همين امروز يا فردا
بميری و به آخر سال نرسی ؟ " او در جواب گفت : " شايد هم نمردم ، چرا شما فقط فرض مردن را صحيح می‏دانيد . يك فرض ديگر هم وجود دارد و آن‏ اينكه زنده بمانم ، و اگر زنده بمانم خرج دارم و حوائجی دارم ، ای‏
نادانها شما از اين نكته غافليد كه نفس انسان اگر به مقدار كافی وسيله‏ زندگی نداشته باشد ، در اطاعت حق كندی و كوتاهی می‏كند ، و نشاط و نيروی‏ خود را در راه حق از دست می‏دهد ، و همينقدر كه به قدر كافی وسيله فراهم‏ شد آرام می‏گيرد " .
و اما ابوذر ، وی چند شتر و چند گوسفند داشت كه از شير آنها استفاده‏ می‏كرد ، و احيانا اگر ميلی در خود به خوردن گوشت می‏ديد ، يا مهمانی‏ برايش می‏رسيد ، يا ديگران را محتاج می‏ديد ، از گوشت آنها استفاده می‏كرد . و اگر می‏خواست به ديگران بدهد ، برای خودش نيز برابر ديگران سهمی‏ منظور می‏كرد . چه كسی از اينها زاهدتر بود ؟ پيغمبر درباره آنان چيزها گفت كه همه‏ می‏دانيد . هيچ گاه اين اشخاص تمام دارايی خود را به نام زهد و تقوی از دست ندادند ، و از اين راهی كه شما امروز پيشنهاد می‏كنيد كه مردم از هر چه دارند صرف نظر كنند و خود و عائله خود را در سختی بگذارند نرفتند .
من به شما رسما اين حديث را كه پدرم از پدر و اجدادش از رسول خدا نقل‏ كرده‏اند اخطار می‏كنم ، رسول خدا فرمود :
" عجيبترين چيزها حالی است كه مؤمن پيدا می‏كند ، كه اگر بدنش با مقراض قطعه قطعه بشود برايش خير و سعادت خواهد بود ، و اگر هم ملك‏ شرق و غرب به او داده شود باز برايش خير و سعادت است " .
خير مؤمن در گرو اين نيست كه حتما فقير و تهيدست باشد ؟ خير مؤمن‏ ناشی از روح ايمان و عقيده او است ، زيرا در هر حالی از فقر و تهيدستی‏ يا ثروت و بی‏نيازی واقع شود ، می‏داند در اين حال وظيفه‏ای دارد و آن‏
وظيفه را بخوبی انجام می‏دهد . اينست كه عجيبترين چيزها حالتی است كه مؤمن بخود می‏گيرد ، كه همه پيشامدها و سختی و سستيها برايش خير و سعادت می‏شود . نمی‏دانم همين مقدار كه امروز برای شما گفتم كافی است يا برآن بيفزايم‏ ؟
هيچ می‏دانيد كه در صدر اسلام ، آن هنگام كه عده مسلمانان كم بود ، قانون‏ جهاد اين بود كه يك نفر مسلمان در برابر ده نفر كافر ايستادگی كند ، و اگر ايستادگی نمی‏كرد گناه و جرم و تخلف محسوب می‏شد ، ولی بعد كه‏ امكانات بيشتری پيدا شد ، خداوند به لطف و رحمت خود تخفيف بزرگی داد ، و اين قانون را به اين نحو تغيير داد كه هر فرد مسلمان موظف است كه‏ فقط در برابر دو كافر ايستادگی كند نه بيشتر .
از شما مطلبی راجع به قانون قضا و محاكم قضائی اسلامی سؤال می‏كنم : فرض‏ كنيد يكی از شما در محكمه هست و موضوع نفقه زن او در بين است ، و قاضی‏ حكم می‏كند كه نفقه زنت را بايد بدهی . در اينجا چه می‏كند ؟ آيا عذر می‏آورد كه بنده زاهد هستم و از متاع دنيا اعراض كرده‏ام ؟ ! آيا اين عذر موجه‏ است ؟ ! آيا به عقيده شما حكم قاضی به اينكه بايد خرج زنت را بدهی ، مطابق حق و عدالت است يا آن كه ظلم و جور است ؟ اگر بگوييد اين حكم‏ ظلم و ناحق است ، يك دروغ واضح گفته‏ايد ، و به همه اهل اسلام با اين‏ تهمت ناروا جور و ستم كرده‏ايد ، و اگر بگوييد حكم قاضی صحيح است ، پس‏ عذر شما باطل است . و قبول داريد كه طريقه و روش شما باطل است . مطلب ديگر : مواردی هست كه مسلمان در آن موارد يك سلسله انفاقهای‏ واجب يا غير واجب انجام می‏دهد ، مثلا زكات يا كفاره می‏دهد ، حالا اگر فرض كنيم معنای زهد اعراض از زندگی و ايحتاجهای زندگی است ، و فرض‏ كنيم همه مردم مطابق دلخواه شما " زاهد " شدند ، و از زندگی و ما يحتاج‏ آن روگرداندند ، پس تكليف كفارات و صدقات واجبه چه می‏شود ؟ تكليف‏ زكاتهای واجب - كه به طلا و نقره و گوسفند و شتر و گاو و خرما و كشمش و غيره تعلق می‏گيرد - چه می‏شود ؟ مگر نه اينست كه اين صدقات فرض شده كه تهيدستان‏ زندگی بهتری پيدا كنند ، و از مواهب زندگی بهره‏مند شوند ! اين خود می‏رساند كه هدف دين و مقصود از اين مقررات رسيدن به مواهب زندگی و بهره‏مند شدن از آن است . و اگر مقصود و هدف دين فقير بودن بود ، و حد اعلای تربيت دينی اين بود كه بشر از متاع اين جهان اعراض كند و در فقر و مسكنت و بيچارگی زندگی كند ، پس فقرا به آن هدف عالی رسيده‏اند و نمی‏بايست به آنان چيزی داد تا از حال خوش و سعادتمندانه خود خارج نشوند . و آنان نيز چون غرق در سعادتند نبايد بپذيرند . اساسا اگر حقيقت اين است كه شما می‏گوييد شايسته نيست كه كسی مالی را در كف نگاه دارد ، بايد هر چه به دستش می‏رسد همه را ببخشد ، و ديگر محلی برای زكات باقی نمی‏ماند . پس معلوم شد كه شما بسيار طريقه زشت و خطرناكی را پيش گرفته‏ايد ، و به سوی بد مسلكی مردم را دعوت می‏كنيد . راهی كه می‏رويد و مردم ديگر را هم به آن می‏خوانيد ، ناشی از جهالت به قرآن و اطلاع‏ نداشتن از قرآن و از سنت پيغمبر و از احاديث پيغمبر است . اينها احاديثی نيست كه قابل تشكيك باشد ، احاديثی است كه قرآن به صحت آنها گواهی می‏دهد . ولی شما احاديث معتبر پيغمبر را اگر با روش شما درست در نيايد رد می‏كنيد ، و اين خود نادانی ديگری است . شما در معانی آيات‏ قرآن و نكته‏های لطيف و شگفت انگيزی كه از آن استفاده می‏شود تدبر نمی‏كنيد . فرق بين ناسخ و منسوخ و محكم و متشابه را نمی‏دانيد . امر و نهی‏ را تشخيص نمی‏دهيد . جواب مرا راجع به قصه سليمان بن داود بدهيد كه ، از خداوند ملكی را مسألت كرد كه برای كسی بالاتر از آن ميسر نباشد ( 6 ) خداوند هم چنان‏ ملكی به اوداد . البته سليمان جز حق نمی‏خواست . نه خداوند در قرآن و نه‏ هيچ فرد مؤمنی اين را بر سليمان عيب نگرفت كه چرا چنين ملكی را در دنيا خواسته . همچنين است داود پيغمبر كه قبل از سليمان بود . و همچنين است داستان يوسف كه به‏ پادشاه رسما می‏گويد : خزانه داری را به من بده كه من هم امينم و هم دانای‏ كار ( 7 ) . بعد كارش به جايی رسيد كه امور كشورداری مصر تا حدود يمن به‏ او سپرده شد ، و از اطراف و اكناف - در اثر قحطی كه پيش آمد - می‏آمدند و آذوقه می‏خريدند و برمی‏گشتند . و البته نه يوسف ميل به عمل ناحق كرد و نه خداوند در قرآن اين كار را بر يوسف عيب گرفت . همچنين است قصه‏ ذوالقرنين كه بنده‏ای بود كه خدا را دوست می‏داشت . و خدا نيز او را دوست می‏داشت . اسباب جهان در اختيارش قرار گرفت و مالك مشرق و مغرب جهان شد . ای گروه ! از اين راه ناصواب دست برداريد و خود را به آداب واقعی‏ اسلام متأدب كنيد . از آنچه خدا امر و نهی كرده تجاوز نكنيد ، و از پيش‏ خود دستور نتراشيد . در مسائلی كه نمی‏دانيد مداخله نكنيد ، علم آن مسائل‏ را از اهلش بخواهيد ، در صدد باشيد كه ناسخ را از منسوخ و محكم را از متشابه و حلال را از حرام باز شناسيد . اين برای شما بهتر و آسانتر و از نادانی‏ دورتر است . جهالت را رها كنيد كه طرفدار جهالت زياد است ، بخلاف‏ دانش كه طرفداران كمی دارد . خداوند فرمود بالاتر از هر صاحب دانشی‏ دانشمندی است ( 8 ) .

--------------
پاورقی :
 -1 در حدود اوايل قرن دوم هجری ، دسته‏ای در ميان مسلمين به وجود آمدند كه خود را زاهد و صوفی می‏ناميدند . اين دسته روش خاصی در زندگی داشتند و ديگران را هم به همان روش دعوت می‏كردند . و چنين وانمود می‏كردند كه راه‏ دين هم همين است . مدعی بودند كه از نعمتهای دنيا بايد دوری جست ، آدم‏
مؤمن نبايد جامه خوب بپوشد ، يا غذای مطبوع بخورد ، يا در مسكن عالی‏ بنشيند . اينها ديگران را كه می‏ديدند ، احيانا اين مواهب را مورد استفاده قرار می‏دهند ، سخت تحقير و ملامت می‏كردند . و آنان را اهل دنيا
و دور از خدا می‏خواندند . ايراد سفيان بر امام صادق روی همين طرز تفكر بود . اين روش و مسلك در جهان سابقه داشت . در يونان و در هند ، بلكه در همه جای دنيا اين مسلك كم و بيش وجود داشته ، در ميان مسلمين هم پيدا شد و به آن رنگ دينی دادند اين روش و اين مسلك در نسلهای بعد ادامه يافت و نفوذ عجيبی پيدا كرد ، و می‏توان گفت مكتب مخصوصی در ميان مسلمين به وجود آمد ، كه اثر مستقيمش محترم نشمردن اصول زندگی و لا قيدی در كارها بود ، و ثمره‏اش‏ انحطاط و تأخر كشورهای اسلامی شد . نفوذ اين مكتب و اين فلسفه ، تنها در ميان طبقاتی كه رسما به نام صوفی‏ ناميده شده‏اند نبوده ، شيوع اين طرز تفكر مخصوص - به نام زهد و تقوی و ترك دنيا - در ميان ساير طبقات و گروههای مذهبی اسلامی ، كه احيانا خود را ضد صوفی قلمداد كرده و می‏كنند كمتر از صوفيه نبوده است . و هم می‏توان‏ گفت تمام كسانی كه صوفی ناميده شده‏اند ، دارای اين طرز تفكر نبوده‏اند . شك نيست كه اين طرز تفكر را بايد يك نوع بيماری اجتماعی تلقی كرد ، يك بيماری خطرناك كه موجب فلج روحی اجتماع می‏گردد . و بايد بااين‏ بيماری مبارزه كرد ، و اين طرز تفكر را از بين برد . متأسفانه مبارزه‏هايی‏ كه به اين نام شده و می‏شود ، هيچ يك مبارزه با اين بيماری يعنی با اين طرز تفكر نيست . مبارزه با اسماء و الفاظ و افراد و اشخاص است ، و احيانا مبارزه برای ربودن مناسب دنيوی و بسا هست كه مبارزه كنندگان با تصوف ، خودشان به آن بيماری بيشتر مبتلا هستند و عامل شيوع آن بيماری‏
می‏باشند . يا آنكه به علت جهل و قصور درك مبارزه كنندگان ، يك سلسله‏ افكار عالی و لطيف كه شاهكار انسانيت است و دست كمتر كسی به آنها می‏رسد ، مورد حمله قرار می‏گيرد . مبارزه با تصوف بايد به صورت مبارزه با آن بيماری و آن طرز تفكر باشد كه‏ در حديث متن ، در ضمن بيان امام صادق ( ع ) . آمده ، بايد با آن مبارزه‏ شود ، در هر جاكه باشد و از طرف هر جمعيت كه ابراز شود ، به هر نام كه‏ خوانده شود .
به هر حال ، بيان امام در اين داستان جامعترين بيانی است در رد اين‏ طرز تفكر ، كه متأسفانه شيوع عظيمی پيدا كرده ، و خوشبختانه اين بيان‏ جامع ، در كتب حديث محفوظ و مضبوط مانده است .
2- " و الذين تبوؤ الدار و الايمان من قبلهم ، يحبون من هاجر اليهم‏ ، و لا يجدون فی صدورهم حاجة مما اوتوا ، و يؤثرون علی انفسهم ولو كان بهم‏ خصاصة ، و من يوق شح نفسه فاولئك هم المفلحون »" (سوره حشر ، آيه 9).
 3 -" و يطعمون الطعام علی حبه مسكينا و يتيما و اسيرا »" ( سوره‏ دهر آيه 8 ) .
4- " الذين اذا انفقوا لم يسرفوا و لم يقتروا و كان بين ذلك قواما " ( سوره فرقان ، آيه 67 ) .
5 -" و لا تجعل يدك مغلولة الی عنقك و لا تبسطها كل البسط فتقعد ملوما محسورا »" ( سوره اسراء ، آيه 29 ) .
6- " و هب لی ملكا لا ينبغی لاحد من بعدی »" ، ( سوره ص ، آيه 35 )
7- " قال اجعلنی علی خزائن الارض انی حفيظ عليم » " . ( سوره‏ يوسف ، آيه 57 )
8 -تحف العقول ، صفحه 348 - 354 ، و كافی ، جلد 5 ، باب المعيشه ، صفحه 65 - . 71
----------------------
به نقل از كتاب داستان راستان جلد 1 ص 36